تبلیغات
امید وصال

امید وصال
قالب وبلاگ

          Image Hosted by Free Photo Hosting at /

 

بیا بابا بگیرش مال توست. عینك نارنجی برایت آورده‌ام. با شیشه و دسته‌هایی سالم سالم. پلاستیكی است اما كارش خوب است. پسرم، نازنینم، خیلی بهتر از عینکی است است كه از لای تپه زباله ها درآورده بودی. كارش عالی است. تیرگی‌ها را یكدست می‌كند جلو چشمانت. لااقل یك رنگ می‌بینی زشتی‌ها و پلشتی‌ها را و شاید كم‌رنگ‌تر.

پسرم این را داشته باش تا شلوار و كفش هم اگر خدا یاری كند برایت بگیرم. اصلاً‌ تجهیز تو را از سر به پایین شروع كرده‌ام. توی دستانم همین عینك نارنجی‌رنگ بود كه به تو داده‌ام. ببین دست‌هام خالی خالیست. چرخ گاری‌ام قرص است و اما زمین زندگی ناهموار. عینك رو زدی. خوب است. اندازه است عزیزم،‌ جان دلم،‌ قربان لبخندت. جقله سیاه‌ سوخته‌ام. بابا برات بمیره. باور كن اگر می‌تونستم اصل اصلش را برایت می‌خریدم. اینو هم نپرس از كجا آمد. خدا رسونده برای تو. بزن به چشمات حالش را ببر. دیدی آخرش برات اسباب‌بازی خریدم. خدا هیچ‌ پدری رو پیش زن و بچه‌اش سرافكنده نكن. خدایا همه باباهای دنیا را سرافراز كن. خدایا خودت می‌دانی و می‌شناسی باباهایی كه با سیلی صورت خودشون رو سرخ نگه داشتند. مادرانی كه از دهان خودشون می‌زنند تا گوشتی به پوست و استخوان بچه‌ها بنشیند. خدایا خودت می‌دانی كه این روزها بدجور زندگی فشار می‌ده خیلی‌هارو. خیلی چیزهاهست. خوردنی‌ها هست،‌ نعمت هست اما ازبین این همه خوردنی‌ها، سهم بعضی ها ، خوردن حسرت نداشتن‌هاست. خدایا خوب بودن سخت شده. توجیه‌ها زیاد شدن. گفتن این جمله كه حق زن و بچه منه گاهی باعث شده پا رو دلم بذارم و به نام حق خانواده ،حق‌خوری كنم. خدایا نذار حس نوع‌دوستی در من كشته بشه. بذار با دیدن ذوق شوق بابای این عكس ، چشمام نم ورداره .

 كمك كن بی‌خیال آدم‌هایی نشم كه خیلی كمتر از من دارند. شاید تو این روزها و شب‌ها با یه تكه نان سحری می‌خورند و افطارشون رو از ایستگاه‌های صلواتی سرچهارراه می‌گیرند. چه می‌دونم شاید هم از فقر روزه نگیرن. از تو می‌خوام كمك كنی تحت هر شرایط سخت و دشواری از اعضای بنی‌آدم باشم و بتونم فرق قناعت، حرص و نیاز واقعی و خواسته‌های بی‌شمار و مرز این‌ها را درك كنم. خدایا حس خوب دوست داشتن مردم شهرم رو از من مگیر. دلم به حال آدم‌های خسته‌ای كه زیر شلاق روزگار فریادشان به روی هم بلند می‌شه می‌سوزه. كمك‌‌مان كن . همدلی و وحدت رو زیاد كن تا باز مثل همیشه در عبور از گردنه‌های سخت با یاری و توكل به خودت با سرافراز بیرون بیایم و هر روز شاهد لبخند شوق‌آمیز پدران این سرزمین باشم به روی فرزندانی كه دیگر سیاه‌سوخته نیستند.

سوژه های این تصویر فرقی نمی کند که  اهل کدام دیار باشند.  عاطفه ها بین همه مرم جهان مشترک است و عکس بهانه ای بود تا کمی با هم  حرف بزنیم. شرح بیشتر عکس با شما. البته اگر حس و حالش بود.

 

 


[ چهارشنبه 11 مرداد 1391 ] [ 03:51 ق.ظ ] [ امید وصال ] [ نظرات ]

درباره وبلاگ

نویسندگان
لینک دوستان
صفحات جانبی
آمار سایت
كل بازدیدها : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
بازدیدهای امروز : نفر
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب
Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت