ای مردم! در صفات حمیده بر یکدیگر افتخار کنید! و بر مکارم اخلاق مباهات نمائید! و در فراگیری از ثمرات با ارزش روحی و معنوی شتاب ورزید! کار نیکی را که در آن سرعت ندارید، به حساب نیاورید! با ظفر و پیروزی در به پایان رساندن کار، ستایش و تمجید برای خود بیافرینید! و با سستی و کندی کسب سرزنش و مذمّت نکنید! و بدانید که: در هر شرط و موقعیّتی که کسی به دیگری احسان نموده و چنین میپندارد که او به شکرش قیام نکرده و به سپاس برنخاسته است، خداوند خودش برای او جزا و پاداش است؛ چون بخشش خداوند فراوانتر و سرشارتر، و مزدش بزرگتر است. و بدانید که حوائج مردم به شما از جمله نعمتهای خداوندی است بر شما؛ پس با این نیازمندیها با ملال و خستگی مواجه نشوید تا آن نعمتها به مکافات و انتقام تبدیل نشود. و بدانید که کارهای خوب و پسندیده، ستایش و آفرین را در بر دارد، و اجر و پاداش نیک را به دنبال میکشد. و اگر شما خوبی و پسندیدگی را به صورتی مجسّم میدیدید، هر آینه آن را به صورت مردی زیبا و نیکوروی و جمیل المنظر مییافتید، که برای نظاره کنندگان بهجتبخش و مسرّتآمیز بود. و اگر شما زشتی و نکوهیدگی را به صورتی مجسّم میدیدید، هرآینه آن را به صورت مردی زشت و کریهالمنظر مییافتید که دلها از او میرمید، و در برابر آن چشمها و نگاهها به زیر میآمد. ای مردم! کسی که بخشش کند سرور و بزرگ میشود؛ و کسی که بخل ورزد به پستی میگراید. و سخیترین مردم آنکس است که ببخشد به کسی که در او امید تلافی و پاداش ندارد. و باگذشتترین مردم کسی است که با وجود قدرت و توانائی عفو پیشه گیرد. و پیوند کنندهترین مردم کسی است که با افرادی که با او بریدهاند بپیوندد. تنه درختان و غیرها با وجود اتّکای آنها به ریشههای خود، به واسطه شاخهها بالا میروند و رشد میکنند و بهره میدهند. پس هر کس برای رسانیدن خیری به برادرش شتاب ورزد؛ شاخهای از درخت معنویّت آفریده؛ فردا که بر آن وارد میشود آن خیر را خواهد یافت. و کسی که در احسانی که به برادرش کرده است خدا را در نظر داشته و برای رضای او انجام داده است، خداوند در وقت نیازمندی ا و، آن خیر را به او میرساند؛ و بیشتر از آن مقدار، از بلاهای دنیا را از او میگرداند و دور میکند. و کسی که غم و اندوه مؤمنی را بزداید، خداوند غم و غصّههای دنیا و آخرت را از او میگرداند. و کسی که نیکوئی کند، خداوند به او نیکوئی میکند. و البتّه خداوند نیکوکاران را دوست دارد.»
