سنجد
پـیـامـبـر اكـرم (ص ) وارد شـد بـر عـلى بن ابیطالب در حالى كه على (ع ) تب داشت . پیامبر به او امر فرمود كه سنجد بخورد.
حضرت رضا (ع )
گـوشـت سـنـجـد، گـوشت ، پوست آن ، پوست و هسته آن ، استخوان را مى رویاند و در عین حـال كـلیـه هـا را گـرم و مـعده را
دباغى مى كند. سنجد از بواسیر و بى اختیار آمدن ادرار جلوگیرى مى كند. سنجد ساقها را قوى و عامل بیمارى جذام را از بین
مى برد.
بـرگ درخـت سـنـجـد و مـیـوه خـشـك آن قـابـض اسـت ، بـه هـمـیـن جـهـت در درمـان اسـهـال بسیار سودمند است . از گل
هاى آن براى معطر ساختن محلولهاى دارویى استفاده مى كنند. اثر تب بر نیز به آن نسبت داده شده است . آردمیوه سنجد به
علت داشتن مقدار زیادى تا(و قند، در درمان اسهال بكار برده مى شود.
گلهاى سنجد داراى بوى مخصوصى است كه محرك قواى شهوانى است .
سیب
على (ع ) فرمود: سیب بخورید زیرا سیب معده را دباغى مى كند.
امام صادق (ع )
به بیماران مبتلا به تب ، سیب بخورانید، زیرا براى آنان چیزى سودمندتر از سیب نیست .
امام صادق (ع )
یـكى از اصحاب مى گوید: وارد شهر مدینه شدم . برادرم سیف همراه من بود. مرض رعاف (خـون آمـدن از بـیـنـى ) در میان مردم
شایع شد، و هر كس كه به این بیمارى دچار مى شد، پس از دو روز مى مرد. روزى به خانه برگشتم ، دیدم برادرم به خون دماغ
شدیدى مبتلا شده است . خدمت حضرت امام موسى كاظم (ع ) رفتم . حضرت فرمود: به برادرت سیف سیب بخوران . من نیز
چنین كردم و او شفا یافت .
مـفـضـل مى گوید: نزد امام صادق (ع ) صحبت از تب به میان آمد. حضرت فرمود: ما خانواده اى هستیم كه هنگام بیمارى جز با
خوردن سیب ، خود را با چیز دیگرى درمان نمى كنیم .
زیـاد مـى گوید: و با در مكه شایع شد. من در این باره نامه اى به امام موسى كاظم (ع ) نوشتم و راه درمان را خواستم حضرت
در جواب به من نوشت سیب بخورید.
مردى مى گوید: مفضل مرا خدمت امام صادق (ع ) فرستاد تا هدیه اى از طرف او به حضور آن امـام تـقـدیـم كـنـم . یـكى از
روزهاى گرم تابستان به خانه آن بزرگوار وارد شدم . دیـدم جـلو آن حـضـرت طـبـقى نهاده شده و در آن طبق سیب سبز است .
من صبر نكردم و فورا خـدمـت آن حـضـرت عـرض كـردم : قـربـانـت گـردم ، آیـا از ایـن سـیـب سـبـز مـیـل مى كنید در صورتى كه
مردم از آن خوششان نمى آید؟ حضرت طورى با من سخن گفت كـه گـویـى مـرا مـدتهاست كه مى شناسد، و فرمود: شب
گذشته ، تب بر من عارض شد. فرستادم این سیبهاى سبز را برایم آوردند و خوردم ؛ زیرا سیب سبز، تب را بر طرف مى كند و
حرارت را فرو مى نشاند.
سیب ملین ، ضد نزله ، ضد السهال (بواسطه وجود ماده اى به نام تانن ) مدرو آرام كننده اسـت ، و ایـن خـواص بیشتر مربوط به
پوست سیب است ؛ بنابراین توصیه مى شود كه حـتـمـا پـس از شـستن كامل سیب ، آن را با پوست میل كنید؛ زیرا پوست
سیب حاوى ویتامینهاى مـخـتـلف اسـت . سـیـب پـخـته در رفع بى خوابى بسیار مفید است . سیب خام یا پخته مانع تـشـكـیـل
اسـیـد اوریـك در بـدن مـى شود، از این جهت مصرف آن در درمان روماتیسم ، نقرس تصلب شرائین ، اگر ماهاى مزمن ، چاقى ،
بواسیر و بیماریهاى پوست بسیار مفید است . شـیـره شـیـب اثـر بسیار مفیدى در سرماخوردگى ، گرفتگى صدا، سرفه ،
بیماریهاى سـیـنـه و حـالات عصبى دارد. بررسیهاى دقیق نشان داده است كه مصرف سیب در بهبود ورم حـاد و مـزمـن روده هـا
اثـر مـفـیدى دارد، به همین جهت خوردن سیب خام در موارد ورم حاد روده در اطـفـال ، اسـهـالهـاى خـونى (دیسانترى )، حصبه و
شبه حصبه و بالاخره ورم روده بزرگ تـوصـیـه مى شود. امروزه از گرد خشك شده سیب ، غذاى مطبوعى به نام آلپونا به دست
مى آورند كه هر 100 گرم آن معادل یك كیلو سیب تازه است .
پوست سیب :
پـوسـت خـشـك شـده سـیـب ، در درمـان ورم مفاصل ، روماتیسم ، نقرس ، و ناراحتیهاى كلیوى بـسـیـار مـفـیـد اسـت ،
بـنـابـرایـن بـهـتـر اسـت هـمـیـشـه سـیـب بـا پـوسـت میل شود.
هر 100 گرم سیب تولید 46 كالرى حرارت مى كند و حاوى 10 میلى گرم فسفر، 5 میلى گـرم مـنـیزیم ، 3 میلى گرم كلر، 5
میلى گرم كلسیم ، تا 2 میلى گرم سدیم ، 3/0 میلى گرم آهن ، 100 تا 120 میلى گرم پتاسیم و 12 گرم پروتید، 10 گرم
گلوسید و 4/0 گرم لیپید است .
انجیر
ابـاذر مـى گـویـد طـبـق انـجیرى براى پیامبر اكرم (ص ) هدیه آوردند. آن حضرت به اصـحـاب خـود فـرمـود: بـخـوریـد. اگـر بـگـویـم
مـیـوه اى از بـهـشـت نـازل شـده هـمـین انجیر است . زیرا انجیر میوه اى است كه هسته ندارد. بواسیر را قطع مى كند و براى
نقرس مفید است .
انـجیر تر و خشك را بخورید. چه انجیر قواى جنسى را زیاد مى كند و رطوبت و سردى را كه موجب ضعف قواى آمیزش است
برطرف مى نماید.
پیامبر اكرم (ص )
انـجـیـر سـده هـا را نرم مى كند و براى باد قولنج مفید است . در روز از آن زیاد بخورید ولى در شب كم بخورید.
على (ع )
بر كبد (حزقیل )پیامبر زخمى ظاهر شد كه او را آزار مى داد خداوند به او وحى كرد كه شیر انجیر را بگیر و بر سینه خود بمال این
كار را كرد و بهبودى یافت .
امام محمد باقر (ع )
انجیرى بوى دهان را از بین مى برد، استخوان را محكم مى سازد، مو را مى رویاند و درد را بر طرف مى كند. و با بودن انجیر دیگر
احتیاج به دارو نیست .
حضرت رضا (ع )
انجیره میوه اى است بسیار مغذى و سهل الهضم كه مصرف آن براى بچه ها واشخاصى كه از بـسـتر بیمارى برخاسته اند و دوره
نقاهت را طى مى كنند، بسیار مفید است . انجیر یكى از مـیـوه هـاى خـیـلى معروف براى نرم كردن سینه و روده هاست كه
براى زكامهاى شدید و تـورم حـنجره و برونشیت مزمن نیز مفید است . به علاوه به علت داشتن دانه هاى ریز باعث تقویت معده
و روده مى شود.
انجیر براى بدن مقوى است و محرك قواى جنسى نیز مى باشد. در رفع بواسیر و صرع و جنون وسواس اثرات بسیار نیكویى دارد.
انجیر براى كبدهاى ضعیف زیان آور است .
در 100 گرم انجیر خشك مواد زیر یافته مى شود.
پروتید 3/4 گرم
گلوسید 70 گرم
لیپید 8/1 گرم
سلولز 7 گرم
مواد معدنى 5/5 گرم
و نیز ویتامین هاى B. C
این مقدار انجیر خشك ، تولید 276 كالرى حرارت مى كند.
انگور
بهار امت (پیروان ) من انگور و خربزه است .
پیامبر اكرم (ص )
چهار میوه از میوه هاى بهشتى هستند: انگور، رطب (خرماى تازه ) انار و سیب .
امام محمد باقر (ع )
پس از طوفان نوح كه آب زمین را شست و حضرت نوح در قبرستان ها استخوان مردگان را دیـد، بـى تـابـى شـدیـدى را آغـاز
نـمـود و بـسـیـار انـدوهـنـاك گـشـت . خـداونـد متعال به او وحى كرد كه : ( انگور سیاه بخور تا غم تو از بین برود).
امام صادق (ع )
یـكـى از اصـحـاب مـى گـویـد: دیـدم : امـیـرالمـؤ مـنـیـن (ع ) نـان بـا انـگـور میل مى فرمود.
هشام مى گوید: امام سجاد (ع ) از انگور خوششان مى آمد.
یكى از اصحاب خدمت حضرت امام محمد باقر (ع ) رسید، دید براى آن حضرت انگور آورده انـد. حـضـرت بـه او فرمود: پیرمرد مسن
و كودك ، دانه دانه انگور را مى خورند، و كسى كـه گمان مى كند سیر نمى شود، سه تا سه تا و چهار تا چهارتا؛ و من دو دانه
دو دانه مى خورم ، زیرا مستحب است .
دو میوه است كه با دست خورده مى شود: انگور و انار.
امام صادق (ع )
بـرگ مـو مـقـوى ، قـابـض و مدر است . در اسهالهاى خونى ، خونریزیها، عدم دفع ادرار، نـقـرس ، اسـتفراغ ، اختلالات گردش
خون در موقع بلوغ و یائسگى و واریس ، مصرف مى شـود. در خـونـریـزى از بـیـنـى مـى تـوان گـرد بـرگـهـاى مـو را بـه داخل
حفرات بینى كشید تا خونریزى قطع شود.
آب انگور ملین و مقوى است ، و غذاى خوبى براى مبتلایان به بیمارى اوره خون و اسیدوز است . مصرف آن براى مبتلایان به ورم
كلیه كه از نمك پرهیز داده مى شوند، بسیار مفید اسـت . از نـظـر تـولیـد حـرارت ، هـر كـیـلو انـگـور معادل 2 كیلو گوشت است .
چـنـیـن مشهور است كه ره كس زیاد چاق است ، علاجش خوردن انگور است ، و هر كس زیاد لاغر است ، درمانش خوردن انگور
است .
باید در نظر داشت كه كه مصرف زیاد آب انگور ایجاد سنگ كلیه و رسوبات در دستگاه دفع ادرار مى كند. از نظر استعمال خارجى
آب انگور پوست بدن را نرم مى كند و افزودن آن به ماسكهاى زیبایى فواید بسیارى دارد.
بادنجان
بادنجان بخورید. زیرا بادنجان مرض را از بین مى برد و مرضى در آن نیست .
امام صادق (ع )
یـكى از اصحاب مى گوید امام على نقى (ع )، به یكى از پیشكاران خود فرمود: براى ما بادنجان تهیه كن ؛ زیرا بادنجان در وقت
احتیاج بدن به مواد گرمى ، گرم ، و در موقع نـیـاز بدن به مواد سردى ، سرد (20) است ، و بطور كلى در همه اوقات و در هر
حالى معتدل است .
هنگامى كه رطب رسید و انگور پخته شد، بادنجان ضررى ندارد.
امام صادق (ع )
بادنجان براى سودا مفید است و ضررى براى صفرا ندارد.
امام صادق (ع )
بادنجان بخورید، زیرا بادنجان از مرض برص (پیسى ) بدن را ایمن مى كند.
امام صادق (ع )
هـنـگـامـى كـه مـیـوه درخت خرما رسید، بادنجان بخورید؛ زیرا بادنجان در آن موقع ، نور صورت را زیاد و رگها را ظاهر و آب پشت
(نطفه ) را بسیار مى كند.
امام صادق (ع )
مشهور است كه اصل بادنجان از هند است . خاصیت غذایى بادنجان كم ، ولى ملین و مدر است و مـصـرف آن بـراى بـیـمـاران
مبتلا به خنازیر و زخم معده توصیه شده است . میوه نارس بـادنـجـان بـه عـلت داشـتـن ماده اى به نام (سولانین ) سمى است
و نباید آن را مصرف كـرد. بـه بـادنجان خام خاصیت كرم كشى نسبت داده مى شود. تخم بادنجان براى نزله و تنگى نفس بسیار
مفید است
